PEPE

2 april 2012

“16-jarig meisje verdachte van tientallen inbraken“, toont het krantenartikel onder mijn gepelde mandarijnschilletjes.
“Waar gaat het toch heen met de jeugd”,  mompelt het, mij onbekende, fossiel dat noodlottig naast me is komen zitten, terwijl ze luidkeels kauwend haar boterham verwerkt.
“Ik ga er niet op in, ouwe zeur. Opvoeding. Dus jij…”, denk ik zachtop.
De geur van de halvarine op haar sneetje maakt me misselijk en onpasselijk.
Ik negeer haar en lees verder: “De andere verdachten zijn twee Rotterdammers van 19 en 24 jaar en een 42-jarige man uit Den Haag”.
“Papa met zijn twee zoons en dochter op pad”, concludeer ik resoluut. ...


DE LIBELLE

10 maart 2012

“Ik haat de kou. Ik haat het!”. “Ik kan er niet tegen. De kou! Ik haat het! Aaaahrgg…!!!”. Dit zijn de gecensureerde gedachten die door mijn hoofd krijsen terwijl ik de piepende trappers van mijn krakende fiets één voor één naar de grond trap. De ijzig koude wind bevriest dat stukje voorhoofd dat nog net niet is bedektdoor mijn heerlijk warme mutsje. ...


DE LAATSTE TRAAN

15 februari 2009

De zware schuifdeur slaat dicht met een klap. “Schiet eens op! Je moet voor drieën met die grafstukken bij de kerk zijn!”, zegt Henk, tikkend met zijn wijsvinger op zijn pols. “Jahaa! Ik moet de adressenlijst toch hebben, of niet dan?!”, roep ik geïrriteerd terwijl het schelle geluid van de telefoon mijn irritatie, bijelke klank, vergroot. “Daar schele, bij de fax, voor je neus!”,roept Henk vanuit de werkplaats. “Ja, ja, ik zie hem al!”. “Bloemenmagazijn de Fleur, met Hein”, zeg ik geforceerd vriendelijk tegen de hoorn in mijn hand. Er klinkt een donkere stem vanuit het telefoontoestel, “Goedemiddag, u spreekt met Dokter Jansen. Spreek ik met Hein Revens?”. “Ja, daar spreekt u mee.”, antwoord ik lichtelijk geïrriteerd, gezien de tijdsnood waarin ik verkeer. Hoeveel Heinen verwacht die man dat er werken in deze tweemanszaak. “Het gaat over uw vrouw, zou u even langs kunnen komen op de praktijk?”. Mijn hart lijkt een centimeter te verspringen op het moment dat de dokter mijn vrouw betrekt in het gesprek. Onbewust bereid ik me al jaren voor op deze telefoontjes. De eerste keren overvielen me telkens onverwacht, ik heb mezelf beloofd dat niet meer te laten gebeuren. Nu ben ik voorbereid! Dacht ik. “Wat is er dokter?”, vraag ik voorzichtig, alles verwachtend. Mijn knieën beginnen langzaam te knikken. ...


GELOOF MET MATE

14 februari 2009
April 1983
Een sympathiek drietal presenteert zich op het moment dat ik de deur opendoe. Ik wrijf snel de laatste traan weg uit mijn gezicht en inspecteer, één voor één, de drie gezichten voor me.
“Dag mevrouw, bent u geïnteresseerd in wat bijbelse tijdschriften?”, vraagt de man op de voorgrond met een vriendelijke, charismatische lach. Zijn ogen stralen en matchen zijn smetteloos, blauwe maatpak. Hij draagt een zwarte, lederen aktetas in zijn linkerhand en houdt zijn rechterhand uitgereikt in mijn richting. De vrouw en de negroïde man op de achtergrond lijken uit het beeld vervaagd door het voorkomen van hun leider. Aangeslagen neem ik zijn hand aan.
“Heeft u even de tijd voor een kort gesprek?”, vraagt de man resoluut, op het moment dat hij mijn aarzeling opmerkt.
“…”, aarzel ik.
Wat willen deze mensen van me, zien ze niet dat ik het moeilijk heb en geen zin in deze onzin! Drie kleine kinderen, een man die nooit thuis is, continu pijn en irritaties, depressies, een leven…

STERK SPUL

27 november 2008

Ik zit languit, onderuit gezakt in mijn blauw, opklapbaar strandstoeltje. Een peuk in mijn rechter-, en een fles, te dure, goedkope wijn in mijn linkerhand. Een warm gevoel van welzijn stroomt door mijn lichaam, eindelijk!

We zijn ongeveer vierentwintig uur geleden vertrokken vanuit Nederland en nu zijn we er. Gearriveerd op onze eerste overnachtingsplaats van onze bonnefooi trip door Italië. Waar we zijn weten we niet precies, maar we zijn er en dat telt! Via de autobahn door Duitsland, de alpen in Zwitserland, de maandagochtendspits op de rondweg van Milaan en een verdwaalde route rondom het Gardameer, hebben we nu eindelijk een plekje gevonden om te overnachten. Deze vervallen camping, op de grens van Venetië, is alles wat we nog konden krijgen in deze regio. Maar het is zo, goed zo, perfect zelfs! ...


INTROVERT

26 november 2008

Het is vandaag een donkere, grijs, bewolkte dag. Geen straaltje kan ervan af. Ik zit, volledig in mezelf gekeerd, op het blauw, lederen bankstel van mijn ouders, glazig door het kraakheldere glas naar buiten te turen. Intensief bestudeer ik elk detail rondom het huisnummerplaatje van de overburen. Het is nog steeds hetzelfde nummer als twee jaar geleden. Ik merk op dat elke keer wanneer ik een bepaalde periode, onbewogen naar het nummerplaatje staar, de acht van achtenzestig verandert in een nul. Huisnummer zestig, achtenzestig, zestig, magisch!
Langzaam knijp ik, om en om, mijn ogen dicht, eerst links, dan rechts, dan weer links. Het huisnummerplaatje springt in diezelfde richting heen en weer. De gesnoeide, groene conifeer, links van het nummerplaatje, verdwijnt bij elke sluiting van mijn linkeroog, weg conifeer, hoi conifeer, weg conifeer, hoi conifeer, ..


WEER ZO'N DAG

21 mei 2008

Vandaag is het weer zo’n dag. Ik heb ze wel vaker zoals deze. Rusteloos stap ik uit bed en weet wat de dag me gaat brengen. Met blote voeten loop ik de trap af. De eikenhouten vloer in de woonkamer voelt warm aan. Via het achterraam schijnen de zonnestralen naar binnen. Ze raken mijn huid. Dit voelt goed, misschien is het vandaag anders. Misschien! ...


Nijntje, ik heb er niks mee, nooit mee gehad ook. Misschien komt dat nog ooit, maar ik verwacht er niet teveel van. Sinds twee maanden ligt ons huis er vol mee. Hij (of is het eigenlijk een zij?) is een graag geziene en gegeven kindervriend, vooral bij de kleintjes lijkt hij het, nog steeds, erg goed te doen. Mijn fotoalbum bevat een wit exemplaar, ééntje met een rood broekje. Zo te zien komt hij net van de glijbaan af.
Ik denk dat Nijntje een albino is, een albino maar dan zonder het rood in de ogen. Misschien maar goed ook, een bleek konijn met bloeddoorlopen ogen is niet bepaald een prototype kindervriend. Waarschijnlijk heeft hij slechts een zonallergie, of een moeilijk huidtype, waardoor hij genoodzaakt is om uit de zon te blijven...